Met ogen vol tranen lees ik vandaag de krant. Verdrietig over zoveel onmenselijkheid, weer. Online lees ik de verschillende uitingen van verdriet en woede. Het speculeren is begonnen, voorbarige conclusies worden getrokken, een oplossing niet gevonden.

Ik twijfel of ik opnieuw moet bloggen over de onwenselijkheid van dichte grenzen. Mensen die juist dit soort geweld zijn ontvlucht, weigeren een veilige plek te bieden? Dichte grenzen om ze te beschermen tegen ons eigen geweld? Zucht. Laat maar, een roepende in de woestijn. Een woestijn van onverdraagzaamheid.

Vandaag sta ik net als velen met lege handen en zonder woorden. Machteloos, intens verdrietig en met weer wat minder hoop dat het ooit goed komt met deze wereld. Morgen kijk ik verder en ben ik weer strijdbaar en met een beetje hoop dat liefde uiteindelijk toch zal overwinnen, als je er maar in blijft geloven. Tot dan!

Advertentie

2 gedachtes over “Zonder woorden

  1. Ook ik heb even nodig gehad om het op me in te laten werken, om het misschien een plek te kunnen geven. Zoveel mensen vermoord, zoveel mensen verdriet gedaan. En laten we eerlijk zijn: dit soort dingen is niets nieuws: in de bekende oorlogsgebieden is het aan de orde van de dag. Hun namen komen we alleen niet tegen in de krant. Deze slachtoffers sterven anoniem.

    Eigenlijk zijn aan deze reeks aanslagen inderdaad geen zinnige woorden meer toe te voegen. Hopelijk doen we dat wél als het gaat om de dialoog in ons land, de dialoog met mensen die onze hulp nodig hebben. De dialoog met diegenen zich als groep gegeneraliseerd voelen.

    Want juist nú is de tijd gekomen om te laten zien dat haat ook met liefde kan worden beantwoord. Ook al is liefde op dit soort momenten moeilijk op te brengen, uiteindelijk is dát hetgeen wat ervoor zorgt dat de fundamenten van onze maatschappij kunnen overleven!

    Chris

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.