Terwijl we net de zoveelste onderwijsstaking achter de rug hebben, krijg ik weer een afwijzing binnen op een vacature voor onderwijsassistent. De zoveelste. Ik mag niet eens op gesprek komen. Men zoekt waarschijnlijk een MBO’er en dat ben ik niet. Ik heb een universitaire opleiding achter de rug, ruime werkervaring met kinderen binnen de geestelijke gezondheidszorg én ervaring met voor de klas staan. Waarom dat dan niet past bij deze vacature is mij een raadsel. Mogelijk speelt mijn leeftijd (40+) een rol? Het blijft gissen, zeker gezien de urgentie die de hele onderwijssector van de daken blijft schreeuwen.

Het meisje bij de bakker, dat zich daar met moeite handhaaft en liever buiten staat te roken, schijnt wel bijna aan de slag te gaan als onderwijsassistent. Dat ze in haar omgang met jeugdige klanten over weinig pedagogische kennis lijkt te beschikken, is blijkbaar niet belangrijk. Het huilen staat me nader dan het lachen als ik dit hoor. Waarom krijg ik die kans niet, waarom krijg ik niet eens een uitnodiging om op gesprek te komen? Ik moet eigenlijk al blij zijn dat ik een afwijzing per mail krijg, want totaal geen antwoord krijgen, overkomt me ook regelmatig. Of te horen krijgen dat de vacature vervallen is. En dan na enkele weken een nieuwe vacature zien verschijnen, weliswaar voor een andere school, maar binnen dezelfde stichting!

Het maakt dat ik met andere ogen naar de onderwijsstaking kijk, een staking waarbij lerarentekort en meer geld de belangrijkste punten lijken te zijn. Volgens mij is er veel meer aan de hand in de onderwijssector dan alleen dat. Bijvoorbeeld het ontbreken van een langetermijnvisie. Naast mijn eigen sollicitatie-ervaringen binnen het onderwijs, ken ik zij-instromers die weer in hun oude baan werken, omdat ze binnen het (basis)onderwijs geen baan als leerkracht konden vinden. Misschien dat in de Randstad de nood hoog is, maar in mijn omgeving is dat blijkbaar niet het geval, anders zouden scholen wel andere keuzes maken. Ik ken ook verhalen van scholen die nog niet eens zo heel lang geleden, (het dreigende lerarentekort was al verschillende keren voorpaginanieuws) leerkrachten ontsloegen om nu te zeuren dat ze geen leraren kunnen vinden voor hun nieuwe vacatures!

Daarnaast is out-of-the-box-denken ook niet één van de kwaliteiten van de onderwijssector. Kijk naar welke taken overgenomen kunnen worden van leerkrachten, intern begeleiders en schooldirecteuren en stel daar vacatures voor op. Als je dat slim aanpakt, hoeven er echt geen miljarden bij, gewoon een kwestie van slimmer organiseren. Op de arbeidsmarkt zijn nog zoveel mensen te vinden, die graag willen werken, maar geen kans krijgen. En kijk eens verder dan leeftijd, handicap, afkomst en perfecte opleiding. Kijk naar (werk)ervaring en capaciteiten! Zolang scholen (en met hen vele andere werkgevers) zich nog kunnen veroorloven om honderden mensen zonder nadenken op de afwijzingsstapel te mikken, moet hen eigenlijk verboden worden om te staken!

Advertentie