Je kunt de radio of tv niet aanzetten of er komt weer een spotje voorbij waarin de big happy family die Nederland op het moment schijnt te zijn gepromoot wordt. Sámen staan we sterk tegen corona, zoals we ook achter van der Weijden stonden en zoals we ooit weer achter het Nederlands elftal zullen staan. Tenminste, dat is wat men ons wil laten geloven: dat we er samen voor zorgen dat corona verdwijnt en dat iedereen elkaar helpt. Ik gun iedereen deze droom, maar wil wel dat mensen beseffen hoe pijnlijk deze spotjes zijn voor mensen die deze solidariteit niet ervaren en ook nooit zullen ervaren.

Zo vaak hoor je, iederéén heeft wel op één of andere manier te lijden door corona. Vaak als reactie op iemand die vertelt over zijn of haar heftige problemen door de coronamaatregelen, waardoor mensen uit hun droom van big happy family geholpen dreigen te worden. Daarom gooit men er al snel deze reactie tegenaan, zodat het geloof niet verder aangetast wordt, de ander eenzaam en alleen met hun problemen achterlatend.

Want laten we eerlijk zijn, hoe solidair zijn we nu werkelijk? Gezamenlijk klappen voor de zorg was leuk, maar vóór corona vond iedereen het maar knap irritant dat de zorgmedewerkers gingen staken. Hoe het na corona zal zijn, kun je alleen maar gissen, maar ik geloof niet dat een groot feest en een eenmalige bonus genoeg zijn. Als we door coronamaatregelen in een recessie belanden, hoeveel mensen zijn dan bereid om écht solidair te zijn en te zorgen dat zorgmedewerkers het salaris krijgen dat ze verdienen?

Een andere groep zijn de oproepkrachten of flexwerkers, toch al niet de groep met het hoogste inkomen. Terwijl voor velen geregeld wordt dat salaris wordt doorbetaald, is dat voor mensen uit deze groep meestal niet het geval. Wrang om te lezen dat sportschoolabonnementen uit solidariteit niet worden opgezegd en werksters doorbetaald worden, terwijl je zelf aan de zijlijn toe kan kijken, wetende dat je het komende half jaar geen inkomsten hebt. Sterker, je mag je verbazen over bedrijven met miljardenomzet, die wél geld uitgekeerd gaan krijgen. Hoezo dan solidariteit?!?

Een deel van deze groep bestaat uit studenten, die hoe genereus, toegezegd is dat men meer mag gaan lenen. De groep studenten met rijke ouders zal daar, net als voor corona, niet wakker van liggen. Voor arme studenten is dat anders. Kamerhuur moet worden doorbetaald, inkomen uit werk valt weg en het collegegeld wordt niet terugbetaald, ook al wordt er geen volwaardig onderwijs meer gegeven. En dat terwijl universiteiten hún oproepkrachten ook níet doorbetalen!

En het gaat niet alleen om geld, maar ook over hulp aan anderen. Ja, er worden allerlei initiatieven genomen om mensen te helpen, maar er zijn zoveel vergeten groepen, mensen die ook voor corona al niet gezien werden. Werklozen die geen kans krijgen op de arbeidsmarkt en het door de komende coronarecessie helemaal kunnen vergeten ooit aan de slag te mogen. Mensen met complexe psychische problematiek, die door bezuinigingen onvoldoende zorg kregen. Eenzame ouderen buiten verzorgingstehuizen, die nog steeds eenzaam zijn. Kinderen die thuis in een onveilige situatie moeten leven en al voor corona onvoldoende bereikt werden, onder andere door bezuinigingen op de jeugdzorg. Ook nu we zogenaamd allemaal meer naar elkaar omkijken, komt het nog voor dat een vrouw maanden dood in haar woning ligt. Dus hoe zorgzaam zijn we nou eigenlijk écht voor elkaar?

Er zijn mensen die denken dat na corona alles op een positieve manier zal gaan veranderen. Ik hoop het, maar ik ben bang dat het een illusie gaat zijn. Als men voor en tijdens corona geen zorg en hulp kan of wil bieden aan mensen die het écht nodig hebben, dan zal dat vrees ik na corona ook niet zo zijn. Een weinig opbeurend einde van dit stukje. Behalve dan als mensen dit gaan zien als een oproep om het niet alleen na corona anders te gaan doen, maar ook nú al. Stop met hypocriet geklap en schijnsolidariteit, maar laat zien dat je echt hart hebt voor een eerlijkere en zorgzamere manier van samenleven, waarbij íedereen gezien wordt en de zorg krijgt die men nodig heeft. Begin met écht naar mensen te luisteren die het moeilijk hebben. Stop met zoetsappige spotjes, maar investeer het geld in een samenleving waarin íedereen recht heeft op een fatsoenlijk inkomen en betaalbare scholing. Een samenleving waarbij het geld niet alleen terechtkomt bij groepen die al lang genoeg hebben. Ik ben alleen bang dat het bij een droom zal blijven.

Advertentie