Vandaag ontving ik van u de zoveelste afwijzing. Ondanks een schitterend, zeer uitgebreid CV, vol opleiding en ervaring, beantwoordt u mijn sollicitatie kort met de mededeling dat ik niet in het profiel pas. Uw vacature is in een sector waar al jaren moord en brand geschreeuwd wordt omdat men mensen tekort komt. Al eerder solliciteerde ik naar soortgelijke functie, waarna ik de mededeling kreeg dat de keuze op iemand anders was gevallen. Een week later stond dezelfde vacature opnieuw open.

Hetzelfde overkwam een vriendin die op een vacature binnen een andere sector solliciteerde. Zij werkt in exact dezelfde functie, maar dan bij een ander bedrijf, en wilde graag op een nieuwe werkplek aan de slag. Ook zij kreeg een afwijzing: ze zou niet binnen het profiel passen! Hoe dan?!? Tientallen jaren ervaring in precies dezelfde baan? Wie is er dan nóg beter, puur op basis van CV? En het ging hier niet om hooggeschoold werk, dus opleiding was in deze geen onderscheidende factor.

Een ander voorbeeld hoorde ik van een kennis, wiens man solliciteerde als nachtportier. Ook niet echt een baan waar veel opleiding voor nodig is. Na een afwijzing, stond ook deze vacature een week later opnieuw online.

Vandaar mijn vraag aan u, beste werkgever v/m; waarom laat u goede arbeidskrachten lopen?  Op basis waarvan besluit u steeds opnieuw dat mensen niet voldoen, ondanks een CV dat aansluit bij de vacature?

Wat velen van ons afgewezenen gemeen hebben is onze leeftijd, 45+. In mijn laatste voorbeeld speelde mogelijk ook de buitenlandse achternaam een rol. En hoewel (leeftijds)discriminatie verboden is, heb ik het vermoeden dat u zich hier toch heel vaak schuldig aan maakt. Zeker wanneer het gaat om lager geschoold werk. Zo worden zelfs vele 18-jarigen ontslagen bij diverse winkelketens, omdat ze te oud, ofwel te duur zouden zijn!

Wat u, werkgever, ook vaak zegt, is dat ik overgekwalificeerd ben, dat ik ‘te goed ben voor de functie’. Serieus?! Met alle respect, maar wat is dat voor een idiote reden? Dus omdat ik meer kan dan gevraagd wordt, wat betekent dat u eigenlijk dus meer waar krijgt voor uw geld, word ik afgewezen? Als u in een winkel kunt kiezen tussen een product kopen zonder aanbieding of met de aanbieding 2 halen 1 betalen, kiest u dan ook voor het product zonder aanbieding. Desnoods twee keer de winkel in, om twee keer 1 product te halen?! Lijkt me niet!

Ja, zult u zeggen, maar als ik je aanneem dan ben je zo weg, want je bent te hoog opgeleid. Beste werkgever, als ik bij ú solliciteer, wil ik bij ú werken. Ik solliciteer alleen maar als ik ook daadwerkelijk aan de slag wil. Op mijn leeftijd liggen de kansen, zoals eerder gezegd, niet voor het oprapen, dus weggaan zal ik echt niet zomaar.

Ja maar, zult u vervolgens zeggen, jouw opleiding sluit niet perfect aan bij de functie. Maar, beste werkgever, gaat het u om diploma’s of om capaciteiten. Als ik op basis van al mijn ervaring en opleidingen kan aantonen dat ik aan de door u in de vacature genoemde punten voldoe, waarom geeft u mij dan niet eens de kans om op gesprek te komen? Waarom past een net afgestudeerde MBO’er, zonder enige (levens)ervaring dan beter bij de functie dan ik?

En ik snap u hoor, beste werkgever, als u aangeeft dat er zoveel reacties zijn gekomen op een vacature, dat u zich genoodzaakt zag ‘harde eisen te stellen aan gevraagde werkervaring en kennis’. Wat ik dan alleen niet begrijp is dat er al jarenlang geroepen wordt dat er juist een tekort is aan werknemers voor betreffende functie. Ik wil u natuurlijk niet voor leugenaar uitmaken, maar iets klopt hier toch niet helemaal volgens mij. En aan de kennissen, die een week na hun afwijzingsmail, de vacatures opnieuw online zagen verschijnen, is dit al helemaal moeilijk uit te leggen.

Beste werkgever. Na uw laatste, kille afwijzing blijf ik opnieuw verslagen en met lege handen achter. Heel soms verpakt u uw afwijzing in iets warmere en mooiere bewoordingen. Maar wat u misschien niet beseft is dat elke afwijzing, hoe mooi ook, steeds opnieuw aangeeft dat er geen plek voor mij is in deze maatschappij. Dat doet elke keer pijn. En dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor al die andere afgewezenen. Hoog of laagopgeleid, oud of jong, met of zonder handicap, al dan niet gelovig, met welke etnische achtergrond dan ook. Afgewezen, niet omdat wij niets kunnen, maar omdat er op papier in elk geval altijd iemand zogenaamd ‘beter’ is. Of dat ook daadwerkelijk zo is, is de vraag. Ik ken mensen die hun complete CV uit hun duim zogen, daarop aangenomen werden en vervolgens door de mand vielen.

Dus misschien, beste werkgever, wordt het tijd voor u om een andere strategie te gaan volgen. Nodig naast de op papier ‘beste’ kandidaten, ook eens een paar mensen uit die wél de capaciteiten hebben, maar net niet helemaal voldoen aan ál uw arbitraire eisen. Zorg dat er een dwarsdoorsnede van de bevolking langskomt en maak dan een zo eerlijk mogelijke keuze, die zowel recht doet aan de sollicitanten als aan uw functie. Zorg voor een open mind en deel mensen niet bij voorbaat in hokjes in. Geef mensen een kans en draag een steentje bij aan een écht inclusieve samenleving, waar iedereen een plek krijgt. En bedenk, lieve werkgever, elke afwijzing doet pijn, maar een oneerlijke afwijzing nog veel meer!

Advertentie